Rijtest: Fiat Sedici 1.6 16v Emotion
Of we een week een Sedici willen testen. Natuurlijk willen we dat! Vooral omdat de Fiat Sedici één van die auto’s is die je maar zelden tegenkomt onderweg. Ik moet toegeven: het is niet het model waarbij ik vooraf al overloop van enthousiasme. Simpelweg omdat ik niet helemaal weet wat ik van de Sedici mag verwachten. Tijd dus voor een uitgebreide kennismaking met Fiats alleskunner.
Bij de importeur in Lijnden staat een Sedici 1.6 16v Emotion op me te wachten. De kleur is nog even een verrassing. Het blijkt om Epic Grey te gaan, een soort brons-metallic dat de auto erg goed staat. Mag jouw Sedici iets minder luxe en iets meer sportiviteit uitstralen, zou je voor een witte kunnen gaan. Dat maakt de auto nog wat hipper.
De Emotion staat standaard op fraaie 16” wielen. Die geven de Sedici, samen met de kunststof verbredingen rondom, een stoere uitstraling. De testauto heeft voorwielaandrijving, maar de Sedici is ook te krijgen met aandrijving op alle vier de wielen. Waarmee zijn naam ook gelijk verklaard is: 4×4=16 en dat is in het Italiaans ‘sedici’. Ik loop een paar rondjes om de Zestien heen om te kijken wat het nou precies voor een auto is. Die rondjes leiden (behalve tot een betere conditie) eigenlijk tot niets. Ik kom er niet uit; het heeft wat weg van een SUV maar ook van een hatchback, van een MPV, van een… laten we maar zeggen dat het een mix is, die het best te omschrijven valt als ‘fun’. Met die gedachte maak ik mijn laatste rondje af richting het portier linksvoor.
Stap je in als verstokte Fiat-rijder, is het even wennen. Alsof je je bloedeigen woonkamer in loopt om tot je verbazing te zien dat er zo’n tv-interieurprogramma langs is geweest om de boel eens even lekker fris in te richten. Ineens wordt duidelijk dat Suzuki enigszins de overhand heeft gehad bij het ontwikkelen van de Sedici en de eigen variant, de SX4. De auto staat op de bodemplaat van de Suzuki Swift. De carrosserie is ontworpen door Giugiaro, wel lekker Italiaans dus. Vandaar dat je je wellicht toch even achter het oor krabt als je eenmaal achter het stuur zit. Waar je een dashboard verwacht in Fiat-stijl (lees: mooi gestileerd en met Italiaanse flair) kijk je naar een grijs en strak interieur dat niet uitblinkt door creativiteit. Het logo op het stuur is eigenlijk het enige waaraan je ziet dat je in een Fiat zit. Alles zit voor de Fiat-rijder net even op een andere plek dan hij gewend is en werkt ook verschillend. De audiobediening op het stuur bijvoorbeeld zit aan één kant, de tellers zijn wit met een blauwe verlichting, de boordcomputerknoppen zitten tussen de tellers, de bediening van de verwarming en ventilatie wijkt af, de stoelen geven niet hetzelfde gevoel, kortom: in alle opzichten verschilt de Sedici in dit opzicht van andere Fiats.
Dat neemt niet weg dat je in een prima interieur zit. De stoelen zitten goed en bieden genoeg zijdelingse steun. Het dashboard oogt en voelt degelijk aan. Hoewel er wat hardere plasticsoorten zijn gebruikt dan Fiat normaal doet, oogt het allemaal netjes. Ondanks dat blijft het iedere keer even wennen, als ik vanuit andere Fiats in de Sedici stap. Maar je kent het oude gezegde: alles went. Waarop de echte pessimist dan zegt ‘ook hangen’.
Volwassenen kunnen trouwens prima achterin zitten, al heeft een eventueel derde passagier daar een paar ellebogen in zijn of haar zij, omdat de Sedici niet extreem breed is op de achterbank. Qua hoofdruimte hoef je je op de tweede rij echter geen zorgen te maken.
Tijd om te rijden. De 1.6 zestienklepper komt uit de rekken van Suzuki. Het blok levert 120 pk, genoeg om een auto als deze vlot in beweging te krijgen. Het koppel van 156 Nm komt vrij bij 4.400 tpm. Overigens leverde de motor voor de facelift 107 pk, de Sedici is dus een stukje vlotter geworden sinds medio 2009. Een sprintje naar 100 km/u moet in 10,7 seconden geklaard zijn. Een top van 185 blijkt in de praktijk redelijk makkelijk haalbaar. Alternatieve motoren zijn er niet, de 1.9 diesel is bij de nieuwe Sedici niet meer leverbaar.
Het blok is lekker levendig en voelt speels aan. De motor laat zich lekker door het hele toerengebied rijden en produceert ondertussen een tamelijk nadrukkelijk aanwezige brom. Lekker tijdens sportief rijden, maar op de snelweg wordt het geluid wel erg monotoon. Echt storend is het echter nooit. Zo kruis je vrij comfortabel op 150 km/u, al zou een zesde versnelling net even prettiger zijn. En zou de Sedici misschien nóg zuiniger worden. Ja, nóg zuiniger, want deze Fiat maakt ook nu al geen misbruik van je portemonnee. Welke kant het op gaat, heb je uiteraard zelf in de hand, of beter gezegd, onder de voet. Zelf noteren we 1 op 13, na een tank vlot doorrijden, en 1 op 15,5 na een twee dagen met het verkeer mee rijden. Gemiddeld 1 op 14 moet dus goed haalbaar zijn.
De versnellingsbak voelt Japans-degelijk aan. Hij blinkt niet uit in precisie, maar voelt ook niet aan of je thuis met een grote houten lepel in de pan snert aan het roeren bent. Jammer dat je op hogere snelheid geregeld al met de versnellingspook in de hand zit, om je nog net op tijd te realiseren dat je op het punt staat de Sedici bij 130 km/u in zijn achteruit te zetten. Ongetwijfeld levert dat spectaculaire geluiden op, maar of je daar blij mee zult zijn…
Spektakel naast de weg hebben we maar niet opgezocht met deze tweewiel aangedreven variant. Wel hebben we, noodgedwongen, een aantal dagen in een dik pak sneeuw gereden en dan valt ineens de grote bodemvrijheid op. Waar het eigen dagelijks transport regelmatig de straat aan het schoonvegen is, rijdt de Sedici als volwassen SUV de stad in en uit. Wil je echt pret hebben in de sneeuw (en op onverharde wegen) dan moet je voor de 4×4 gaan. Met onze tester is in een pak sneeuw een lichte druk op het rechter pedaal voldoende om de voorwielen aan het spinnen te krijgen. Winterbanden doen natuurlijk ook wonderen in zo’n geval.
De motor is een van de oorzaken dat we durven beweren dat de Sedici sportiever rijdt dan hij er uit ziet. Het is gewoon een lekker vlotte automobiel terwijl je, afgaande op het uiterlijk, misschien eerder geneigd bent te denken dat deze Italo-Japanner meer voor náást het asfalt gemaakt is dan er voor erop. De sportiviteit komt ook nog op een andere manier meer naar boven dan verwacht: het onderstel valt tweehonderd procent mee. De Sedici is gewoon sportief geveerd. Niks zompig weggedrag, niks extreem overhellen en niks ‘ouderwets Frans comfort’. Vooral korte hobbels voel je goed en dat verwacht je niet direct bij een auto als deze. Sturen doet de Sedici dan ook voortreffelijk. Al gauw gooi je deze Fiat onbewust met een lekker tempo over rotondes en door bochten. Bij die rijstijl wil je natuurlijk ook een beetje verantwoord tot stilstand kunnen komen. Dat lukt prima met geventileerde schijven aan de voorzijde (280 mm) en massieve achter.
Fiat lijkt met de Sedici twee doelgroepen aan te willen spreken. Enerzijds de jonge gezinnen, die naast een praktische auto ook nog wat lol willen hebben en die niet in de zoveelste grijze muis onderweg willen zijn. Voor die groep is het een ideale auto. Anderzijds lijkt het ook een perfect model voor oudere stellen, vanwege het compacte formaat in combinatie met de hoge instap, de goede zit en stoere uitstraling. Die ‘oudere jongeren’ mogen dan misschien niet de doelgroep zijn waar je als merk graag om bekend staat, het zijn wel de kopers die geld hebben om als particulier een nieuwe auto aan te schaffen. Daar kun je er als merk eigenlijk niet genoeg van hebben. Wil je een uitvoering met smakelijke wielen, de nodige luxe en wat extra’s, kies dan voor de Emotion, dan ben je in één keer klaar.
Bij het inleveren loop ik (inmiddels met merkbaar meer gemak) nog een laatste rondje om de Sedici. De uitspraak ‘vlees noch vis’ kent iedereen wel. Voor de Sedici moet je die eigenlijk veranderen in ‘vlees én vis’, waarbij je jezelf alleen maar hoeft af te vragen of je zin hebt in die combinatie. Zo ja, dan is de Sedici een ideale auto. Heb je zin in vlees óf vis, kun je wellicht beter voor andere modellen uit het Fiat-gamma gaan.
Fiat Sedici 1.6 16V Emotion
+ straalt ‘fun’ uit
+ goede wegligging
+ van alle markten thuis
- niet goedkoop
- interieur ‘erg Suzuki’
- blinkt nergens enorm in uit
Fiat Sedici 1.6 16V Emotion
Motor: 1.586 cc 16V, 120 pk @ 6.000 tpm, 156 Nm @ 4.400 tpm. L x B x H: 412 x 176 x 162 cm. Gewicht: 1115 kg. Banden: 205/50-16 (standaard). Top: 185 km/u, Acc. 0-100: 10,7 sec. Testverbruik: 7,2 l/100km. Prijs vanaf: € 19.295.
Door simoens maurice op feb 3, 2010 | Reply
ik vind het vreemd,waarom niet de 4xaabgedreven met de fiatdieselmotor die we in belgie rijden,stukken beter en zowel 2 als 4 aangedreven,en minder suzuki
Door Gert op feb 3, 2010 | Reply
Diesels worden in Nederland bij aanschaf erg zwaar belast, wat de concurrentiepositie ten opzichte van auto’s met een benzinemotor een stuk moeilijker maakt en de verkoopkansen kleiner. Omdat ook de wegenbelasting voor diesels veel hoger is, zijn dieselauto’s hier in Nederland niet aantrekkelijk voor mensen die minder dan pakweg 30.000 km per jaar rijden (al verschilt het omslagpunt van auto tot auto). In Belgie speelt dat belastingprobleem niet zo.
Door Bas op feb 5, 2010 | Reply
Leuke test weer! Voor een Fiat-liefhebber blijf je behoorlijk objectief, netjes! Leuk model, jammer dat je die hier niet zoveel ziet als de Suzuki, in Italië stikt het er van!
Door Robert op apr 6, 2010 | Reply
Wat een schittende bak, en toch vind ik de oude neus mooier. We hebben er daarom net vorig weekend eentje gekocht. Een mooi zwart exemplaar met slechts 50000km op de klok, 2,5 jaar oud. Hij is toch mooier als de Suzuki hoor. Nu alleen nog even de nieuwe emblemen erop en dan is ie af.